Amalicious

Σε ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό και με το φως του σχεδόν ολόγιομου φεγγαριού ξαφνικά αισθάνομαι μια περίεργη ενέργεια να ξεχειλίζει από κάθε εκατοστό του κορμιού μου και να κατακλύζει το μυαλό μου. Μια αίσθηση περίεργη με κυριεύει, σαν να μην είμαι εγώ σαν κάτι να άλλαξε μέσα μου. Σαν να ψάχνω απεγνωσμένα κάτι που χάθηκε στην πορεία, ένα κομμάτι του εαυτό μου ίσως.Σαν κάτι να βρέθηκε, η από καιρό στερεμένη μου έμπνευση ίσως. Νιώθω την ενέργεια να τυλίγει τα χέρια μου και μένω να τα κοιτάω μπερδεμένη, χαμένη στη θολούρα του μυαλού μου που ξέρω πως πρέπει να την εκμεταλλευτώ τώρα,πριν να με εγκαταλείψει πάλι. Πρέπει να γράψω.Θέλω να γράψω.Το λαχταρούσα για τόσο καιρό και τώρα που επιτέλους ήρθε δεν μπορώ να το πιστέψω. Μα τι να γράψω; Κάθομαι και κοιτάω τη λευκή σελίδα τρέμοντας πως από λεπτό σε λεπτό η μαγεία θα χαθεί από τα δάχτυλα μου. Δεν θέλω να γράψω για μένα. Όχι,κουράστηκα με μένα. Θέλω να γράψω για να ξεφύγω από μένα. Να πλάσω τον φανταστικό μου κόσμο και να χαθώ μέσα του ώρες,μέρες,μήνες και χρόνια ολόκληρα μέχρι να αφήσω και την τελευταία σταγόνα της φαντασίας μου πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί.

Έρχεται μια στιγμή που άξαφνα συνειδητοποιείς πως κάποιος έχει αποκτήσει σημαντική θέση στη ζωή σου,στην καρδιά σου χωρίς να το έχεις θελήσει,απλά το έκανε είτε το άξιζε είτε όχι και αυτό σε τρομοκρατεί. 

Η είσοδος ήταν απαγορευμένη και η φρούρηση υψηλή,πως κατάφερε να τρυπώσει?Και το σημαντικότερο,πως τον βγάζεις από εκεί πριν να καταλήξεις να πληγωθείς ξανά? Όμως το θέμα είναι πως σου αρέσει που βρέθηκε εκεί,είναι ακριβώς εκεί που τον ήθελες να είναι,δίπλα σου.Έντρομη σκέφτεσαι πόσο καλά περνάς μαζί του,πόσο σε κάνει να γελάς,πόσο σου αρέσει η γλυκιά και πόσο σε εξιτάρει η άγρια πλευρά του,αυτό που σε δαγκώνει όταν σε φιλάει,που σου τραβάει τα μαλλιά και σου λέει να σκάσεις όταν οι κραυγές σου διαπερνάνε το σπίτι,που όταν συμμετέχετε σε διαφορετικές συζητήσεις σου κλείνει πονηρά το μάτι από μακριά,που σου έδειξε την πόλη μέσα από τα δικά του μάτια και σε έκανε να την αγαπήσεις ακόμα περισσότερο,που σε πειράζει με κάθε ευκαιρία,που τσακώνεστε και παλεύετε σαν παιδιά και μετά πεθαίνετε στα γέλια,που σε κλείνει στην αγκαλιά του και ο κόσμος σου γαληνεύει και που χαμογελάς όταν μυρίζεις το άρωμα του πάνω σου. 

Όμως όσο απότομη και ξαφνική ήταν η είσοδος τόσο ήταν και η έξοδος του.Δίχως προειδοποίηση και δίχως εξήγηση,απλά χάθηκε μέσα στο πλήθος.Αρχικά έκανες πως δεν σε ένοιαξε,συνέχισες να το παίζεις σκληρή γκόμενα που αποφεύγει πλέον να δεθεί και απλά κοιτάει να περνάει καλά. Μα σύντομα κατά τη διάρκεια μιας μοναχικής νύχτας είδες καθαρά εκείνο που τόσο καιρό αρνούσουν να δεις,από φόβο μην πληγωθείς: τελικά σε άφηναν αδιάφορη οι γκόμενοι της μιας βραδιάς που δεν σε ενδιέφερε ούτε το όνομα τους να μάθεις,έτσι δεν περνούσες καλά.δεν είχε νόημα.Αντιθέτως στο πλάι του όλα έβρισκαν το νόημα τους,έτσι έπρεπε να είσαι,χαρούμενη,αυθόρμητη,γελαστή και ονειροπόλα.Όχι να το παίζεις αντράκι δίχως να είσαι.

Μα τα περιέπλεξες όλα τόσο πολύ,κάτι όμορφο το μετέτρεψες σε εμπόλεμη ζώνη και τώρα δεν θα μάθεις ποτέ πως θα ήταν να είσαι ευτυχισμένη στο πλευρό του.Έρωτας μυρίζει,που όμως μας άρπαξε λιγάκι.Μα στην ουσία έμειναν δυο εβδομάδες και όλα θα μείνουν πίσω.Ακόμα ένας έρωτας θα σφραγιστεί ως ανεκπλήρωτος και θα μείνεις με αυτό το αιώνιο γαμημένο “αν’ να αιωρείται πάνω από το κεφάλι σου…

Δεν γίνεται να ζητάς από κάποιον πληγωμένο από έρωτα να ξαναπιστέψει στην αγάπη.Είναι σαν να ζητάς από κάποιον με εγκαύματα τρίτου βαθμού να παίξει για ακόμα μια φορά με τη φωτιά.Μπορεί στην αρχή να φαίνεται τρελό,μα κάποια στιγμή από μόνος του θα πέσει στην ίδια παγίδα και όντας αφελής θα ανάψει άλλη μια φωτιά,θα ξεκινήσει ένα νέο ειδύλλιο,απλά και μόνο γιατί λατρεύει την ζεστασιά που εκπέμπει η φλόγα ή το σώμα που βρίσκεται δίπλα του.Και καθώς θα τυλίγεται στις φλόγες για ακόμα μια φορά,θα είναι χαρούμενος διότι έστω και για μερικά δευτερόλεπτα αισθάνθηκε και πάλι ζωντανός. 

Ένα μπερδεμένο κουβάρι το μυαλό και η καρδιά μου,την άκρη του οποίου αδυνατώ να βρω. Οι αλλαγές στη ζωή μου τους τελευταίους μήνες πολλές,κατά κύριο λόγο καλές,και τα άτομα που μπήκαν σε αυτήν πολλά. Ο χρόνος μέχρι τώρα ομολογουμένως κυλούσε ευχάριστα και ίσα που προλάβαινα να σκεφτώ όλα όσα μου έλειπαν,τα πάντα συνέβαιναν υπερβολικά γρήγορα.Οι γνωριμίες,οι έξοδοι,οι καταστάσεις που έφευγαν εκτός ελέγχου όμως δεν με ένοιαζε γιατί στην τελική είμαι σε μια πόλη μονάχα για έξι μήνες κι ότι και να συνέβαινε καλό ή κακό θα το άφηνα πίσω μου μετά από λίγο.Όμως εάν εκεί που έχεις συνηθίσει να στροβιλίζεσαι και να κρατάς το μυαλό σου απασχολημένο σταματήσεις για ένα λεπτό και σκεφτείς, όλα όσα έχτιζες τόσο καιρό γύρω σου λίγο ή πολύ χάνουν την λάμψη τους, φαντάζουν τόσο ανούσια. Έτσι τώρα που σταμάτησα αυτό τον μεθυσμένο χορό μέσα στην ομίχλη της πόλης και έκανα ένα βήμα πίσω για να δω όσα έπραξα όλο αυτόν καιρό, δεν κατάφερα να αισθανθώ τίποτα άλλο παρά λύπη. Όχι, φυσικά και δεν τα είχα καταστρέψει όλα. Είχα κάνει πολύ καλούς φίλους και είχα ζήσει πολύ όμορφες στιγμές. Μα στα ζητήματα καρδιάς τα είχα κάνει ρόιδο. Ήρθα σε αυτή την πόλη αποφασισμένη να ξεπεράσω έναν χωρισμό ο οποίος δεν ήθελα να συμβεί και ξεκίνησα να αναλώνομαι με ανθρώπους για τους οποίους δεν έτρεφα κανένα ενδιαφέρον και σε καταστάσεις που σε καμία περίπτωση δεν με ενδιέφερε να συνεχίσω, σκεφτόμουν απλώς πως να περάσει ακόμα μια βραδιά ώστε να μην σκεφτώ εκείνον, δίπλα σε κάποιον που θα με κάνει για λίγο να αισθανθώ όμορφα. Ανά καιρούς φυσικά σταματούσα και σκεφτόμουν “τι σκατά κάνεις ρε Αμαλία,ποιο το νόημα όλου αυτού;”,μα την επόμενη φορά θα έκανα τα ίδια.Στην πορεία,όσο κι αν προσπαθούσα να το αποφύγω-ήρθαν και άτομα που προσέλκυσαν το ενδιαφέρον μου. Σχεδόν ερωτεύτηκα θα έλεγα, και αυτό το σχεδόν πιθανόν θα γινόταν εντελώς εάν έμενε παραπάνω στην πόλη. Στην όλη ιστορία υπάρχουν όμως και άλλοι κεντρικοί χαρακτήρες. Ένας Ιταλός που ήρθε να μου μάθει πως είναι το να κάνεις τακτικά κάτι που σου αρέσει πάρα πολύ-σεξ-δίχως δεσμεύσεις, δίχως συναισθήματα, να συζητάς για λίγο και μετά να επιστρέφεις στη πραγματικότητα σου. Έλα μου όμως που εκείνος που με μύησε στην ιδέα του περιστασιακού σεξ έπεσε στην παγίδα των συναισθημάτων και ξαφνικά θέλησε σχέσεις κι αποκλειστικότητες. Και κάπου εκεί εγώ άρχισα να οπισθοχωρώ.Τι σχέση να έκανα; Αδυνατούσα να σκεφτώ οποιονδήποτε άλλο στο δίπλα μου. Αδυνατούσα έστω και να περάσω τη νύχτα στο πλευρό κάποιου,ξυπνούσα μετά με κρίση πανικού. Και αφού άρχισα να απομακρύνομαι από εκείνον στράφηκα προς έναν Πορτογάλο με τον οποίο περνούσα πολύ όμορφα, γελούσα απίστευτα και μαζί του ανακάλυπτα τα μυστικά της πόλης. Μέχρι φυσικά να αποκαλυφθεί και ένα μέρος του δικού μου μυστικού,να μαθευτούν κατά τη διάρκεια ενός πάρτι οι συναισθητικές διπλωματικές σχέσεις που είχα ανοίξει με τις δυο χώρες και να γίνει της πόρνης-τον ρόλο της οποίας εκείνο το βράδυ ενσάρκωνα εγώ-.Έτσι πέρασαν αρκετές μέρες απόλυτης σιωπής και απαξίωσης και από τις δυο πλευρές και μεγάλης ενοχής και στενοχώριας από την δική μου πλευρά, μέχρι που μετά από πολύωρες συζητήσεις κατάφερα να εξηγήσω στον κάτοικο της γειτονικής μας χώρας πως όσο και αν μου αρέσει, όσο κι αν περνάω καλά μαζί του μια σχέση δεν διαθέτει καμία θέση στα σχέδια μου κι ότι μετά από αυτή που μόλις είχε τελειώσει μετά από τέσσερα χρόνια το μόνο που επιθυμούσα είναι να περνάω καλά. Φάνηκε να καταλαβαίνει. Όσο για τον γλυκό προσωπικό μου ξεναγό στην πόλη αυτή, θα έλεγα ότι δεν τα πήρε τόσο καλά τα νέα για τον άλλον άντρα που προσπαθούσε να κατακτήσει την καρδιά μου και θέλησε να ξεκόψει μια και καλή λέγοντας πως σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσε περισσότερα προβλήματα από όσα ήδη είχε. Αυτή η τρικυμία που προκάλεσε μέσα μου η πιθανή απομάκρυνση του από τη ζωή μου με έκανε να δω αυτό που τόσο καιρό αρνούμουν, να αισθανθώ κάτι που τόσο καιρό μπλόκαρα εσκεμμένα,μου άρεσε. Προς μεγάλη μου χαρά δέχτηκε να ξεχάσει το ατυχές συμβάν και να το πάρουμε από την αρχή. Μα με το που άρχισε η καρδιά μου να εκπέμπει το επικίνδυνο σινιάλο το μυαλό μου πατούσε play στην γνωστή κασέτα,με ηλεκτρικές απολήξεις προσπαθούσε να καταστρέψει κάθε θετικό συναίσθημα θέλοντας να πείσει την αθεράπευτα ρομαντική καρδιά μου πως δεν χρειάζεται κανέναν και πως το μόνο που έχει πραγματικά ανάγκη είναι να περνάει καλά,πως ο ρομαντισμός,ο έρωτας η αγάπη,είναι για τους αδύναμους,για εκείνους που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και ψάχνουν από κάπου να στηριχθούν. Όχι πως τα πίστευε και εκείνο,απλά ένιωθε την ανάγκη να τα πιστεύει για να μην αρχίσει και πάλι να αναζητά και να νοσταλγεί κάτι που είχε βρει κάποτε μα τώρα πια ήταν μακριά,πολύ μακριά.Και κάπως έτσι μένω μετέωρη να παλεύω ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά μου. Μα δεν είναι αυτός ο λόγος που είμαι έτσι απόψε,όχι. Ούτε επειδή μου λείπει εκείνος, αυτό το έχω εντάξει πλέον στην καθημερινότητα μου και ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για το αλλάξω. Αυτό για το οποίο στενοχωριέμαι είναι ότι στο κουβάρι που μόνη μου έχω πλέξει έχω μπλέξει και άλλα πολλά άτομα που σε τίποτα δεν έφταιξαν. Τίποτα παρά στο ότι εμπιστεύτηκαν την καρδιά τους σε χέρια που ολοφάνερα έτρεμαν.